Wat is nu het nut van novelles?

De YA-boekenwereld heeft te maken met trends, misschien wel (veel) meer dan andere genres. Elke paar jaar komt er een nieuw hot item tevoorschijn, de schrijvers struikelen over hun eigen voeten in hun haast eraan mee te doen, en de lezers staan om 9:00 uur stipt voor de ingang van hun plaatselijke boekenwinkel om die portemonnee weer wat lichter te maken. Een van de nieuwste trends in YA? Tja. novelles, natuurlijk, en dan specifiek korte verhalen die aan een gewone reeks worden toegevoegd. Maar biedt een novelle eigenlijk wel een meerwaarde aan, of is het niets meer dan een manier om de lezer geld afhandig te maken zodat de schrijvers rijk(er) kunnen worden?

 

Vorige week was het zover: de Nederlandse en Vlaamse YA-boekencommunity ging op hun kop staan voor een nieuw boek – nu ja, een novelle, eigenlijk: Hof van ijs en sterren (ACOFAS) van Sarah J. Maas. Ik had het een paar weken eerder al gelezen in het Engels, dus ik kan rustig spreken over wat ik ervan denk, en van andere novelles in het algemeen. (Geen nood, er komen géén inhoudelijke spoilers.)

Wat een novelle juist is, is nogal moeilijk te zeggen. Er bestaat geen vaste lengte voor, maar over het algemeen ligt het wat tussen een kortverhaal en een ‘volwaardige/normale’ roman in. Dat kan ruwweg betekenen dat het minder dan 10.000, maar ook wel 50.000 of meer woorden kan tellen. Maas‘ novelle telt in het Engels 228 bladzijdes, en als we aannemen dat er gemiddeld 250 woorden op één pagina staan, dan komen we op 57.000 woorden.

Volgens Maas heeft ze dat boek geschreven omdat het als brug, overgang, dient van de eerste ACOTAR-trilogie naar de tweede. Dat is iets dat je wel meer hoort van auteurs, en anders is het meestal omdat het om een verhaal in de zijlijn gaat, een soort pre- of sequel, dikwijls met een nevenpersonage in de hoofdreeks dat hier een hoofdpersonage wordt.

Er is echter één groot probleem met novelles, en dat is net hun lengte: ze zijn kort, en vergeleken met de reeks waar ze bij horen dikwijls érg kort. Dat zorgt ervoor dat er eigenlijk weinig evolutie in de personages zit, er zijn minder conflicten aanwezig en dus ook minder spanning, en dus lijkt de inhoud over het algemeen minder boeiend te zijn dan de boeken in de reeks zelf. Er is minder diepgang, en de link met het hoofdverhaal plús de reden waarom het geschreven is, lijkt voor de lezers soms wel wat verder te zoeken dan voor de auteurs. Ik vraag me in elk geval nogal dikwijls af ‘Waarom bestaat dit verhaal nu eigenlijk? Wat wil je hiermee bereiken?’ Helaas dragen novelles in mijn ogen zelden bij aan de reeks.

Als we het bekijken in relatie tot de hoofdreeks, dan is het dikwijls zo dat een novelle eigenlijk meer een soort achtergrondverhaaltje lijkt te zijn dat je wel een keertje kunt lezen als je eens wat tijd hebt. Zelfs al proberen de auteurs ons er dikwijls van te overtuigen dat het echt wel nodig is om die novelles te lezen om het hoofdverhaal te begrijpen, komt dat op mij slechts zelden ook zo over nadat ik die novelles hebt gelezen. En eerlijk: ik heb bij Hof van ijs en sterren echt nooit het gevoel gehad dat dit zelfs maar een soort overbrugging was naar de tweede trilogie toe – laat staan dat ik het een belangrijke overbrugging ga noemen. Ja, de personages zijn natuurlijk bekend, maar de aanloop naar Boek 4-5-6 is mij totaal niet duidelijk. En een eventuele andere bestaansreden eigenlijk ook niet…

Ik ben nu ook weer niet zo cynisch dat ik ga beweren dat schrijvers enkel novelles maken zodat ze wat langer in de bestsellerslijsten kunnen staan en wat meer geld kunnen binnenrijven – dat is gewoon een leuke bijkomstigheid. (Hoop ik toch…) Zij zullen echt wel het idee hebben dat het gaat om een verhaal dat het waard is om verteld te worden, dat belangrijk is voor de rest van de reeks. Helaas ben ik het meestal niet met ze eens, en veel van wat er in novelles geschreven, gezegd en gedaan wordt, kan volgens mij even makkelijk in de hoofdreeks geïntegreerd worden – als dat nodig is. De novelles (en kortverhalen) die ik tot nu toe gelezen heb, bieden in de meeste gevallen voor mij geen meerwaarde. Het is een leuke afleiding, een mooi extraatje, maar daar houdt het voor mij dan ook op. Ik zou ze over het algemeen als overbodig durven bestempelen. Als het aan mij ligt – en, van wat ik soms van andere lezers hoor, niet enkel aan mij – dan mogen schrijvers hun novelles meestal voor zichzelf houden. Dus, dames en heren schrijvers, als je het aan mij vraagt: laat die novelle vallen en schrijf gewoon voort aan je volgende boek, daar wachten we toch allemaal op, en het feit dat je opeens een novelle gaat uitbrengen om het wachten wat te verzachten helpt echt niet, hoor. Die novelle schrijven kost ook tijd – tijd die je in mijn opinie beter kan gebruiken voor een volwaardig verhaal.

 

One Reply to “Wat is nu het nut van novelles?”

  1. Ik heb zelden een novelle die ik echt goed vind. Ik heb ook ACOFAS en heb hem eerlijk gezegd nog niet uit omdat ik niet de juiste vibe er voor had. Je wordt in het laatste deel echt in een diepje achtergelaten en de novelle kunnen precies de leegte niet vullen. Vind het wel leuk om eens andere personages te volgen. Misschien lees ik hem dit weekend wel uit, maar ik had er ergens meer van verwacht en de feedback is inderdaad niet echt lovend. Snap je punt wel. Ik denk dat ik novelles in de toekomst toe meer links zal laten liggen, tenzij het echt een meerwaarde aan het verhaal biedt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *